Dzieło Biblijne
Niedziela Biblijna w parafii p.w. Św. Stanisława BM we Włocławku Drukuj E-mail

 VI Ogólnopolski Tydzień Biblijny w diecezji włocławskiej, pod honorowym patronatem J.E. Ks. Biskupa Wiesława Meringa, Pasterza diecezji, rozpoczął się tradycyjnie Niedzielą Biblijną – 4 maja 2014r. w parafii p.w. Św. Stanisława BM we Włocławku.

 

Hasłem przewodnim tegorocznego Tygodnia Biblijnego stały się słowa zaczerpnięte z Ewangelii według Św. Jana: „Tak, Panie, ja mocno wierzę, że Ty jesteś Mesjaszem, Synem Bożym, który miał przyjść” (J 11, 27). Te słowa świadectwa Marty, siostry wskrzeszonego przez Jezusa Łazarza, zachęcają nas do opowiedzenia się za Chrystusem, który poprzez swoje Słowo pragnie wskrzesić duchowo każdego człowieka do świętości.

Nie jest przypadkiem, że w Trzecią Niedzielę Wielkanocną – Niedzielę Biblijną, czytany jest fragment Ewangelii według Św. Łukasza (Łk 24, 15-35). Jest to opowieść o uczniach zdążających z Jerozolimy do Emaus, opowieść o ludzkiej bezradności, smutku i strachu. Przede wszystkim jednak, jest to opowieść o spotkaniu ze Zmartwychwstałym Jezusem i o przemieniającej mocy tego spotkania; opowieść o odnalezionej nadziei, o pałaniu serca, które w spotkaniu z Jezusem znajduje znowu chęć do życia i dawania Jemu świadectwa. To właśnie Okres Wielkanocny, ale tak naprawdę całe nasze życie, jest czasem, który daje nam Pan, abyśmy odkryli z nowym entuzjazmem Jego obecność i Jego przemieniającą moc.

Na drodze do Emaus, obecność Jezusa jest decydująca, to ona zmieni wszystko. Jezus zbliża się do dwóch uczniów i po prostu z nimi idzie, przysłuchuje się im, a wreszcie nawiązuje rozmowę (Łk 24, 15). Jego obecność jest zarazem konkretna i dyskretna. Jezus jest taki „zwyczajny”, taki „normalny”, że biorą Go za zwykłego wędrowca, im podobnego, podążającego wraz z nimi tą samą drogą. O drodze i wędrowaniu mówi się w tym epizodzie aż siedem razy: cztery razy za pomocą czasownika poreuomai „podróżować” (Łk 24, 13.15.28.28), jeden raz używając czasownika peripateō, „kroczyć, iść” (Łk 24, 17), i dwa razy za pomocą rzeczownika hodos, „droga” (Łk 24, 32.35). Droga służy ludziom nie tylko do fizycznego przemieszczania się z miejsca na miejsce, ale jest też miejscem ważnych spotkań, wymiany doświadczeń i głębokich przemian.

Jezus idący drogą z dwoma uczniami zachowuje się jak doskonały psycholog, albo bardziej jeszcze, jak najlepszy przyjaciel, który chce im pomóc w ich  egzystencjalnej nieporadności.

Niezwykle sugestywny jest ten obraz Chrystusa, Boskiego egzegety, który wyjaśnia Pisma. I było w tym odkrywaniu sensu Pisma Świętego przez Jezusa coś naprawdę wyjątkowego, skoro oni sami przyznali później: „Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?” (Łk 24, 32). Wyjaśnianie Pisma przez Jezusa było tak niezwykłe, że kiedy chciał On iść dalej, dwaj uczniowie nalegali, aby z nimi pozostał: „Zostań z nami, gdyż ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił” (Łk 24, 29). Proszą Go z naciskiem, na co wyraźnie wskazuje użycie tu greckiego czasownika parabiadzomai, który oznacza „używać siły, przymuszać kogoś, usilnie namawiać”. W tej prośbie jest zawarta tęsknota ludzi, którzy wiele już otrzymali od Jezusa, ale przeczuwają, że mogą jeszcze wiele otrzymać i nie chcą zaprzepaścić takiej szansy.

Jezus przyjmuje zaproszenie i wchodzi do domu, zasiada z nimi do posiłku i wykonuje cztery gesty, z pewnością im znane: bierze chleb, błogosławi go, łamie i podaje uczniom (Łk 24, 30). Takie zachowanie Jezusa otwiera im wreszcie oczy. Teraz widzą jasno, rozpoznają Go (Łk 24, 31). Tajemniczy Wędrowiec, który szedł z nimi, dzieląc trud wędrówki i rozgrzewając Słowem ich serca, nareszcie ma twarz Zmartwychwstałego Mistrza i Pana. Wszystko jest już jasne. Droga do Emaus stała się dla nich drogą wiary.

Obraz Jezusa idącego drogą i rozmawiającego z dwoma uczniami to piękny obraz Zbawiciela, który kroczy wraz z całą ludzkością, który szuka „drogi”, czy sposobu, aby być blisko każdego człowieka, aby odnaleźć go tam gdzie on jest.

Historia uczniów idących, a właściwie uciekających do Emaus, może być historią każdego człowieka, którego dotknęła pokusa beznadziei, rezygnacji i ucieczki. Trzeba zaufać Temu, który przeszedł przez Krzyż i teraz jako Zmartwychwstały Pan życia jest z nami.

Przeżywając VI Tydzień Biblijny skorzystajmy z zaproszenia Chrystusa, który pragnie łamać dla nas Chleb podczas każdej Eucharystii, pragnie wyjaśniać nam Pisma. Niech codzienna lektura Słowa Bożego będzie jak wołanie psalmisty – „Ukaż nam, Panie, Twoją ścieżkę życia” (Ps 16 (15).

Opr. Ks. Marek Raszewski
< Poprzedni   Następny >


Dzieło Biblijne

Mambo is Free Software released under the GNU/GPL License.
Mambo 4.5.5 PL powered by MamboPL.com Team

© Copyright Słowo Biblijne 2006. All rights Reserved. Made in quaint.pl